Wat een emoties! Mijn beste vriend vertelde me gisteren een geheim waarvan ik even moest gaan zitten toen ik het hoorde. Ondertussen doet Emma de ene zware hypo na de andere en bovendien heeft ze regelmatig een mega-bloedneus door haar pollen-allergie.

Dit weekeinde stond in het teken van het theater. In De Warande in Turnhout ging het kinderkunstenfestival "Storm Op Komst" door. We hebben op zaterdag de voorstelling "Ikiloliki" van FroeFroe gezien en de kindjes hebben ook hun "Bangelijke Kermismolen" kunnen uitproberen. Zondag was er een workshop experimentele muziek maken met alledaagse voorwerpen en de voorstelling Kasse-Madsen van het Deense figurentheater "Teater Refleksion". Daarbuiten viel er in zowat elk hoekje van De Warande wel iets te beleven.

Als dit waar is dan bof ik even! Bij het verlengen van mijn abonnement op De Morgen krijg ik gratis 2 tickets voor Werchter cadeau! Aangezien ik toch van plan was te verlengen is dit mooi meegenomen! Nu even afwachten of dit allemaal lukt.

Wat een ochtend! Het vaderschap is een zegen! Als je oudste dochter van 9 (die al aardig begint te puberen) dingen zegt als "op een dag vind ik mijn prins maar jij zal altijd mijn koning blijven" en je jongste dochter van 3 zingt een liedje over hoe geweldig je wel bent dan kan je dag niet meer stuk!

Ik haat het als er lege flessen en lege verpakkingen in de kast staan: de shampoo, de douchegel, de tandpasta, de lenzenvloeistof, de boter, de koffie, de cornflakes, de melk, de cola, de ketchup, de bakboter, ...

Deze week wat heen- en weergemaild met illustrator Tom Schoonooghe naar aanleiding van het moeilijk te vinden boek van de toneelvoorstelling "Appartemensen".

Soms heb je spijt dat je je kostbare tijd (het leven is tenslotte maar kort) zomaar vergooid hebt. Gisterenavond toen ik ging slapen had ik weer even dat gevoel toen ik halverwege de film "The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford" geërgerd de tv afzette...

Vandaag wilden we gaan kijken naar het grootste cruise-schip ter wereld dat aangemeerd ligt aan Het Zuiderterras in Antwerpen. Vandaag was het schip natuurlijk niet te bespeuren... maar we hebben er toch een leuke namiddag van gemaakt!

In Brecht, achter de gebouwen van bakkerij Jo, bevindt zich een KLJ-lokaal waar een plaatselijk coverbandje vanavond zijn eerste concert speelde. In principe zouden we daar nooit naartoe geweest zijn, maar als je toevallig de leadzanger kent laat je daar toch graag je gezicht eens zien.

Tijdens een etentje met ex-collega's worden altijd de meest sappige verhalen van heden en verleden verteld.

Koper.

Vanmorgen omstreeks 6 uur ben ik een toertje gaan lopen. De ochtend kwam al boven de velden piepen. De romige maan stond in zijn laatste kwartier. Ik ademde wolkjes, want het was ijzig koud. Het was de eerste keer sinds lang dat ik in daglicht liep. Ik durf daaruit afleiden dat de lente niet meer veraf is...

Ik zie op één dag twee super-gemotiveerde werknemers zijn kantoor binnengaan voor een functioneringsgesprek en na een groot half uur komen ze allebei compleet gedemotiveerd terug buiten. Hoe slaag hij erin? ... En waarom?

Lake Tahoe, Hable Con Ella, Motorcycle Diaries, Machuca. 4 Boeiende films om zeer binnenkort eens te bekijken.

Deze zondag stond volledig in het teken van het badmintontornooi van Emma. Tussen 10u vanmorgen tot 16u deze namiddag speelde ze 9 wedstrijden.

Ik heb de voorbije twee dagen rondgezworven op de site van ArcelorMittal in Gent. Voor een buitenstaander zoals ik is dat toch wel een surrealistische ervaring. Het grootste deel van de site bestaat uit oude fabrieksgebouwen. Je waant je er in de film "Daens". Grauwe muren, kapotte oude vensters, kabels, pijpen, leidingen en kranen overal waar je kan zien. Af en toe klinkt er een sissend geluid wanneer een wolk waterdamp ontsnapt uit een verroeste buis. Smalle, donkere weggetjes tussen de gebouwen, roestkleurige sijpelsporen op muren en grond. Alle kantoren zijn provisoir ingericht in een aftandse bureaucontainer waar stapels dossiers, oude computers en afgedankte legerkasten het interieur bepalen, af en toe opgevrolijkt door oude stickers (ik herinner me de stickers van de Grand Prix van Zolder van 1975, 1976 en 1977) of een kalender met halfnaakte madammen. Het is een mooie lentedag, maar af en toe verdwijnt de zon. Niet achter de wolken, maar achter een kolossale rookwolk die uit één van de vele torenhoge schouwen geblazen wordt. Het was er heerlijk vertoeven, je wordt er zowaar lyrisch van.

Verdorie! Net als je denkt dat de lente eindelijk zijn intrede doet moet je twee ochtenden na elkaar het ijs weer van de autoruiten schrapen. Gelukkig is er nog de volle maan die me, hoe koud het buiten ook is, steeds weer een warm gevoel geeft. De satellietontvanger van de buren nemen we er graag bij.

Het is me wat met die auto's! Vanmorgen belde een werknemer van het bedrijf waarvan ik vlootverantwoordelijke ben dat hij dit weekend zijn auto had uitgeleend aan zijn broer (dit is absoluut not done!!) en dat die broer hem bovendien total loss gereden heeft! Los het maar op...

Maar erger is wat ik daarstraks vernam: Mario Smeyers, bezieler van De Gesprongen Snaar (de muziekschool waar Emma gitaarles volgt) is zaterdagnacht verongelukt doordat hij met zijn bestelwagen onder een opligger terecht kwam. Vreemd gevoel; ik heb hem zaterdagvoormiddag nog hartelijk gegroet toen ik Emma ging afzetten bij de les...