Nobody fucks with the Jesus

Calvynn and Hobbes

2010 zat weer vol slecht nieuws, gebeurtenissen die u er sterk aan doen twijfelen of het wel een verstandig was om kinderen op de wereld te zetten.

Het begon al met zware aardbevingen in Haïti. Daarna kwam de gasontploffing in het centrum van Luik: ettelijke doden en gewonden. Treinongeval in Buizingen. Het uitbarsten van de Eyjafjallajökull vulkaan in IJsland. Zelfmoordaanslagen door Tsjetsjeense rebellen in de metro van Moskou. Zware overstromingen in Rio De Janeiro. De poolse president die omkwam in een vliegtuigongeluk. 2700 doden bij de aardbeving in China. Explosie van een boorplatform in de Golf Van Mexico: de grootste milieuramp aller tijden. Griekenland, Portugal en Ierland op de rand van een bankroet. Vlucht 771 stort neer in Libië: 1 overlevende. 2000 doden door een staatsgreep in Kirgizië. 21 mensen vertrappeld op de Love Parade in Duisburg. Contador wint de Tour onder invloed van doping. 23 miljoen Pakistanen werden getroffen door overstromingen. 33 mijnwerkers zitten maandenlang vast onder de grond en als ze bovenkomen maken ze ruzie om de filmrechten. Hongarije wordt overspoeld door giftig rood slib. Vlaams Brabant verzuipt in de watersnood. En het jaar is nog niet om...

Maar gelukkig zijn er mogelijkheden zat om dit alles aan u voorbij te laten gaan, of om de omstandigheden te verzachten. Zo kan je je bijvoorbeeld even afzonderen van de echte wereld door weg te duiken in een goed boek van Calvin and Hobbes door Bill Watterson uitermate geschikt!

Je zou er zowaar al het bovenstaande even door vergeten, de slaapkamer induiken om de onderdrukte kinderwens te consumeren en negen maanden later je zoon noemen naar de kleine wereldverbeteraar die samen met zijn imaginaire tijgervriendje deze wrede wereld nog een beetje leefbaar kan maken.

Welkom, Calvynn de wereldverbeteraar!

Beste Bart,

Harry Mulisch is dood!...

Ja, je leest het goed. Harry Mulisch is niet meer!

Het spijt me als ik door dit te schrijven uw trip naar de Ardennen danig verstoor. Misschien wil je even gaan zitten nu? Doe gerust. Of zonder u even af, buiten, voor een sigaretje of een borrel. Laat het even bezinken en lees daarna verder, zo je wenst.

Voor mij sloeg het nieuws in als een bom. 't Is te zeggen: ik was al een beetje voorbereid. Marcel van Dam, een goede vriend van Mulisch, had vrijdag al voorzichtig via diverse perskanalen aangekondigd dat hij heel ernstig ziek was. Maar dood... dat is wel écht definitief hé. Dan is het laatste spatje hoop op miraculeus herstel verdwenen.

Negenentwintig centimeter. Dat is de afstand van de boeken in mijn boekenkast die geschreven werden door de man die voor een stuk de richting van mijn leven heeft bepaald. Zo lag hij onbewust mee aan de grondslag van onze Surrealistische Kringloop. Wij twee, midden jaren negentig, vol van ideeën, het ene al absurder dan het andere, gedrenkt in onze eigen literaire hersenspinsels. We waanden ons échte schrijvers, we keken op naar de grote meesters. Harry Mulisch was er één van, en niet de minst belangrijke!

Hij heeft zijn "De Ontdekking van de Hemel" op het juiste moment geschreven. Wij waren er klaar voor. Dit boek was ons op het lijf geschreven. De eerste lezing van dit boek was voor mij een ongelooflijke ervaring. Oh, wat was ik jaloers op Onno Quist en Max Delius, twee hechte vrienden met een enorme culturele bagage die bladzijden lang konden filosoferen en discussiëren over de meest uiteenlopende onderwerpen.

Dat eerste was bij ons ook het geval, dat laatste was sterk te relativeren.

Herinner je je nog die avond in De Warande in Turnhout? Behoud De Begeerte organiseerde zijn jaarlijkse Saint Amour en Mulisch kwam de passage voorlezen waarin Max de tweedehandboekwinkel binnenstapt en Ada in de achterkamer op de cello ziet spelen. We hingen aan zijn lippen. Wat mooi was dat!

En "Het Beeld en de Klok" dan. Ik had dat boek geleend in de bibliotheek. Fantastisch uitgangspunt: het standbeeld van Laurens Janszoon Coster komt van zijn sokkel en maakt een wandeling door Haarlem. Een korte fabel met enorm veel interessante beschouwingen over: waarom de wijzers van uurwerken bij de juwelier of in reclamefolders steeds op negen over tien staan, hoe de wijzers tegen de klok in had gedraaid als de klok in het zuidelijk halfrond was uitgevonden, waarom het water in het zuidelijk halfrond in tegengestelde richting in de afvoer wegkolkt, ...

Het boek was niet meer in de handel verkrijgbaar dus heb ik het destijds integraal overgetypt in WordPerfect 7, met de uitleentermijn van drie weken als deadline.

Later volgde nog "De Procedure" en "Siegfried". Het eerste hoofdstuk van "De Procedure" is zo moeilijk en technisch geschreven dat hij zich in het tweede hoofdstuk rechtstreeks richt tot de lezer met: "Ziezo, de opzet is gelukt. Wij zijn onder elkaar. De onreine meelezers zijn hals over kop gevlucht voor al die spookachtige letters. [...] Alleen jij bent er nu nog."

Het uitgangspunt voor "Siegfried" is dan weer zeer gedurfd: Hitler heeft een zoon met Eva Braun.

Ik hoef je dit eigenlijk allemaal niet te vertellen, je weet dit allemaal even goed als ik. Ook jij bent opgegroeid met het "latere" werk van Harry Mulisch. En daar komt nu dus een einde aan. Ook al is Harry Mulisch op één of andere manier onsterfelijk, graag had ik nog wat verder 'opgegroeid' met nieuw werk van hem in de hand, of op de iPad, want zo gaat dat tegenwoordig.

Soit. Op deze droevige dag krijg ik heimwee naar de kronkels die we destijds bijelkaar geschreven hebben. Om een voor ons welbekende reden zijn die een aantal jaren geleden verbannen naar een stoffige zolder in Duffel. Misschien is het ogenblik aangebroken om ze nog eens vanonder het stof te halen en samen nog eens te grasduinen in de reflecties van onze jeugdjaren.

Bel je me op? En zet de Leffe al maar koud.

Gegroet,

Confrater Dirk

Schotland voor beginners 2

Schotland voor beginners

Rear mirror flirting

Het was een vermoeiende dag geweest op kantoor. Ik was met honderd en één dingen tegelijk bezig geweest. Allerlei opdrachten die me zoals gewoonlijk langs links en rechts werden toegeschoven door de collega’s, alsof er met zwarte viltstift op mijn voorhoofd staat geschreven “Drop je vervelende taakjes hier, ik voer ze met plezier voor je uit!”. En dan kom je op het einde van de dag tot de conclusie dat het lijstje met opdrachten dat je die ochtend zélf had opgemaakt nog steeds even lang is.

Ik was op weg naar huis met de bedrijfswagen, een Opel Astra met wel héél opvallende belettering. Een veertig minuten durende slakkengang door de Noorderkempen, van verkeerslicht naar verkeerslicht, van rond punt naar rond punt, steeds maar aanschuiven van knelpunt naar knelpunt.

Vandaag reed ik achter een Ford Fiesta. Ik ken niets van auto’s, maar het moet een oud model geweest zijn want de achterruit was groot en hoekig en hij was van een soort blauw dat geen enkele autodesigner tegenwoordig nog durft te gebruiken. Bovendien was hij voorzien van een stel uit de kluiten gewassen zijspiegels en een uitlaat die eigenhandig de Kyoto-doelstellingen van Vlaanderen naar beneden haalt.

Het was een mooie septemberdag. Door de lage avondzon was een zonnebril geen overbodige luxe. Ik had me onlangs zo’n groot model aangeschaft dat tegenwoordig in de mode is. Lekker macho. Ik had “An end has a start” van Editors in de cd-speler gestopt. Ik lipte mee en knikte op de maat van “The racing rats”, dat door de luidsprekers knalde.

Door de grote achterruit zag ik hoe het Fiesta-meisje me in haar achteruitkijkspiegel observeerde, met korte blikjes, in de spiegel en dan weer weg, een beetje verlegen omdat ze door mijn zonnebril niet kon inschatten of ik het merkte of niet. Ik zette mijn bril af en glimlachte beleefd.

Toen ze door had dat ik haar ook in het oog hield probeerde ze nog stiekum via de zijspiegel, maar ik volgde al gauw haar blik en lichtjes geschrokken keek ze weer weg.

Ze keek een tijdje strak voor zich uit, maar ik voelde haar nieuwsgierigheid en ik was er zeker van dat het niet lang zou duren vooraleer ze haar blik terug in de spiegel zou werpen.

Gewonnen! Daar was ze weer! En zij scheen zich ook te amuseren, want ik zag een schalkse glimlach in haar blik.

Ik probeerde een beeld van haar te vormen. Haar ogen straalden jeugdig enthousiasme uit. Het was moeilijk in te schatten, maar ik denk dat ze achteraan de twintig of vooraan in de dertig moest zijn.

Nu leek het een spelletje om-het-laatst-wegkijken te zijn, want ze bleef me strak aankijken in de spiegel. Ik werd er een beetje ongemakkelijk van. Ik keek weg. Ze lachte geamuseerd.

Net zoals haar aandacht voor mij mijn ego streelde, scheen mijn aandacht voor haar ook indruk op haar te maken.

Ik ging met auto wat meer naar links rijden, zo kon ik haar gezicht ontwaren in de zijspiegel. Ze had een fijne neus en een spitse mond, haar rode haren vluchtig opgestoken met een grote klem.

Plots, alsof ze gedachten kon lezen, haalde ze de klem uit haar haren en schudde ze haar haren los. Ik moest spontaan denken aan zo’n reclamefilmpje voor shampoo. Speurend naar een reactie van mij schoof haar blik ondeugend naar de achteruitkijkspiegel.

Op haar pols ontwaarde ik een kleine tattoo, maar ik kon niet onderscheiden wat het was.

Stukje voor stukje kreeg ze vorm in mijn gedachten; haar uiterlijk, maar ook wie ze was, hoe ze haar dagen vulde, van welke muziek ze zou houden, welke boeken ze las.

Het was een spannende, licht erotische ervaring, waarvan ik wist dat ze weldra zou eindigen, want het verkeer zou al gauw terug op gang komen en zij zou op een gegeven moment een straat indraaien en ik zou haar nooit meer terugzien.

Ik probeerde nog snel haar nummerplaat te onthouden, en ik zag dat de wagen van een garage in Hoogstraten kwam. Dat was het laatste stukje van de puzzel dat ik zou zien, want op het einde van de ringweg draaide zij naar links en ik naar rechts. We keken allebei in onze achteruitkijkspiegel en zagen elkaars ogen verkleinen tot ze niet meer te zien waren.

Later die avond postte ik de volgende tweet op Twitter: “shall we meet again? #xrt736 #tbz162”

Enige tijd later was het antwoord: “@dirkbohez let us cherish the magic moment of #rear mirror flirting”

Wat een emoties! Mijn beste vriend vertelde me gisteren een geheim waarvan ik even moest gaan zitten toen ik het hoorde. Ondertussen doet Emma de ene zware hypo na de andere en bovendien heeft ze regelmatig een mega-bloedneus door haar pollen-allergie.

Dit weekeinde stond in het teken van het theater. In De Warande in Turnhout ging het kinderkunstenfestival "Storm Op Komst" door. We hebben op zaterdag de voorstelling "Ikiloliki" van FroeFroe gezien en de kindjes hebben ook hun "Bangelijke Kermismolen" kunnen uitproberen. Zondag was er een workshop experimentele muziek maken met alledaagse voorwerpen en de voorstelling Kasse-Madsen van het Deense figurentheater "Teater Refleksion". Daarbuiten viel er in zowat elk hoekje van De Warande wel iets te beleven.

Als dit waar is dan bof ik even! Bij het verlengen van mijn abonnement op De Morgen krijg ik gratis 2 tickets voor Werchter cadeau! Aangezien ik toch van plan was te verlengen is dit mooi meegenomen! Nu even afwachten of dit allemaal lukt.

Wat een ochtend! Het vaderschap is een zegen! Als je oudste dochter van 9 (die al aardig begint te puberen) dingen zegt als "op een dag vind ik mijn prins maar jij zal altijd mijn koning blijven" en je jongste dochter van 3 zingt een liedje over hoe geweldig je wel bent dan kan je dag niet meer stuk!

Ik haat het als er lege flessen en lege verpakkingen in de kast staan: de shampoo, de douchegel, de tandpasta, de lenzenvloeistof, de boter, de koffie, de cornflakes, de melk, de cola, de ketchup, de bakboter, ...

Deze week wat heen- en weergemaild met illustrator Tom Schoonooghe naar aanleiding van het moeilijk te vinden boek van de toneelvoorstelling "Appartemensen".

Soms heb je spijt dat je je kostbare tijd (het leven is tenslotte maar kort) zomaar vergooid hebt. Gisterenavond toen ik ging slapen had ik weer even dat gevoel toen ik halverwege de film "The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford" geërgerd de tv afzette...

Vandaag wilden we gaan kijken naar het grootste cruise-schip ter wereld dat aangemeerd ligt aan Het Zuiderterras in Antwerpen. Vandaag was het schip natuurlijk niet te bespeuren... maar we hebben er toch een leuke namiddag van gemaakt!

In Brecht, achter de gebouwen van bakkerij Jo, bevindt zich een KLJ-lokaal waar een plaatselijk coverbandje vanavond zijn eerste concert speelde. In principe zouden we daar nooit naartoe geweest zijn, maar als je toevallig de leadzanger kent laat je daar toch graag je gezicht eens zien.

Tijdens een etentje met ex-collega's worden altijd de meest sappige verhalen van heden en verleden verteld.

Koper.

Vanmorgen omstreeks 6 uur ben ik een toertje gaan lopen. De ochtend kwam al boven de velden piepen. De romige maan stond in zijn laatste kwartier. Ik ademde wolkjes, want het was ijzig koud. Het was de eerste keer sinds lang dat ik in daglicht liep. Ik durf daaruit afleiden dat de lente niet meer veraf is...

Ik zie op één dag twee super-gemotiveerde werknemers zijn kantoor binnengaan voor een functioneringsgesprek en na een groot half uur komen ze allebei compleet gedemotiveerd terug buiten. Hoe slaag hij erin? ... En waarom?

Lake Tahoe, Hable Con Ella, Motorcycle Diaries, Machuca. 4 Boeiende films om zeer binnenkort eens te bekijken.

Deze zondag stond volledig in het teken van het badmintontornooi van Emma. Tussen 10u vanmorgen tot 16u deze namiddag speelde ze 9 wedstrijden.

Ik heb de voorbije twee dagen rondgezworven op de site van ArcelorMittal in Gent. Voor een buitenstaander zoals ik is dat toch wel een surrealistische ervaring. Het grootste deel van de site bestaat uit oude fabrieksgebouwen. Je waant je er in de film "Daens". Grauwe muren, kapotte oude vensters, kabels, pijpen, leidingen en kranen overal waar je kan zien. Af en toe klinkt er een sissend geluid wanneer een wolk waterdamp ontsnapt uit een verroeste buis. Smalle, donkere weggetjes tussen de gebouwen, roestkleurige sijpelsporen op muren en grond. Alle kantoren zijn provisoir ingericht in een aftandse bureaucontainer waar stapels dossiers, oude computers en afgedankte legerkasten het interieur bepalen, af en toe opgevrolijkt door oude stickers (ik herinner me de stickers van de Grand Prix van Zolder van 1975, 1976 en 1977) of een kalender met halfnaakte madammen. Het is een mooie lentedag, maar af en toe verdwijnt de zon. Niet achter de wolken, maar achter een kolossale rookwolk die uit één van de vele torenhoge schouwen geblazen wordt. Het was er heerlijk vertoeven, je wordt er zowaar lyrisch van.

Verdorie! Net als je denkt dat de lente eindelijk zijn intrede doet moet je twee ochtenden na elkaar het ijs weer van de autoruiten schrapen. Gelukkig is er nog de volle maan die me, hoe koud het buiten ook is, steeds weer een warm gevoel geeft. De satellietontvanger van de buren nemen we er graag bij.

Het is me wat met die auto's! Vanmorgen belde een werknemer van het bedrijf waarvan ik vlootverantwoordelijke ben dat hij dit weekend zijn auto had uitgeleend aan zijn broer (dit is absoluut not done!!) en dat die broer hem bovendien total loss gereden heeft! Los het maar op...

Maar erger is wat ik daarstraks vernam: Mario Smeyers, bezieler van De Gesprongen Snaar (de muziekschool waar Emma gitaarles volgt) is zaterdagnacht verongelukt doordat hij met zijn bestelwagen onder een opligger terecht kwam. Vreemd gevoel; ik heb hem zaterdagvoormiddag nog hartelijk gegroet toen ik Emma ging afzetten bij de les...

Ik begin morgen aan een week van luisterboeken. Ik heb "De Delta Deceptie" van Dan Brown in de aanbieding (via de bib - sorry aan de rij wachtenden die zich vormde achter mij toen de bibliotheekbediende vééél tijd nodig had om de 6 cd's tellende hoes te vullen), alsook de adaptatie van de kindertheatervoorstelling "Sunjata" van Dimitri Leue en Pieter Embrechts (die ik daarstraks samen met Emma gezien heb in De Warande). Dat bracht me bovendien op het idee om ook de luisterboekversie van de theatervoorstelling "Appartemensen" (eerder dit jaar gezien in Het Gevolg in Turnhout) aan te kopen via Proxis. Wordt in de brievenbus verwacht later deze week...

De Openbare Bibliotheek van Turnhout is een schatkamer aan "Graphic Novels" en "Open Doek Approved Films".

Omgaan met een baby is zoals fietsen of zwemmen: je verleert het blijkbaar niet. Vandaag heb ik het middagpapje van Sem Cuyvers (25 dagen oud) mogen geven en het gaf een warm en vertrouwd gevoel.

Guy Wouters en ik hebben met een sixpack Corona Extra een hotel in Berlijn geboekt voor een citytrip in juni 2010.

Een man die zijn hele gezin verliest tijdens de treinramp in Buizingen. Een meisje van 18 dat ontvoerd en vastgebonden wordt in Mechelen. Oproep aan de moderne journalist: check uw bronnen alvorens u spectaculaire verhalen de wereld in stuurt!