Het is maandagmorgen, na een verlengd weekend. Ik kom op kantoor en ik heb mijn jas nog niet uit of de telefoon rinkelt al. Een medewerker met een vraag. Dat is nooit een goed begin van de dag. En zeker niet als het die bepaalde medewerker is, en dan nog vlak na een weekend, want het is algemeen geweten dat die zich in zijn vrije tijd wel eens durft zondigen aan producten waarvan men in hogere sferen komt en dat loopt niet altijd even goed af.
Ik vrees het ergste en luister gespannen naar zijn vraag.
Of ik de nummerplaat van de bedrijfswagen waarmee hij rijdt eens kan doorgeven, want zijn auto stond die ochtend niet meer waar hij hem woensdagavond had gezet, langs de kant van de straat waarin hij woont.
Hij had al naar de politie gebeld om te vragen of men de wagen misschien had weggesleept (wat erg waarschijnlijk was, want hij stond voor een garage van een bewoner) maar de politie kon dat niet controleren zonder de nummerplaat, en die kende hij niet uit het hoofd.
“Of anders is hij gestolen”, voegt hij droogjes aan zijn relaas toe.
Lap! Het is van dat! De week is slecht begonnen!
"Ik zal zelf wel bellen met de politie", zeg ik geïrriteerd. Het lijkt me verstandig om hier het heft in eigen handen te nemen.
Na een telefoontje met politiezone Gent blijkt dat er dat weekend geen wagen met die nummerplaat weggesleept was.
Tof! We zitten dus met een diefstal! Dat hebben we nog niet meegemaakt. Dat kan tellen voor een maandagmorgen!
Terwijl ik alvast de verzekeringsagent inschakel om het nodige te doen, komt er een telefoontje binnen van een benzinestation in Gent.
Of wij een auto kwijt zijn.
Ik: "Euh... ja! En u gaat me vertellen waar die staat veronderstel ik?"
Pompbediende: "Inderdaad. Die wagen staat hier al sinds woensdagavond voor een benzinepomp geparkeerd. De chauffeur heeft getankt en is binnen aan de kassa nog komen betalen en is daarna spoorloos verdwenen. Ik ben al sinds woensdagavond aan het bellen (het telefoonnummer van de firma staat in koeien van letters op de achterruit) maar ik kreeg geen gehoor, waarschijnlijk door het verlengde weekend. Zaterdagmorgen hebben we dan uiteindelijk een takelwagen moeten laten komen om de wagen naar de kant te slepen, want de benzinepomp kon de hele tijd niet gebruikt worden. Kan u de wagen zo snel mogelijk komen ophalen aub, alsook de takelkosten terugbetalen en de winstderving door het bezetten van de pomp?"
Dit is teveel voor een maandagmorgen, nog voor ik de kans heb gehad om koffie te nemen. Maar de wagen is niet gestolen, dat is al iets positiefs. Het leek me eigenlijk ook al weinig aannemelijk dat men een tot de nok toe beletterde wagen zou stelen, maar soit, je weet maar nooit.
Enfin, de puzzelstukjes vallen nu toch langzaam in elkaar.
Ik bel terug naar de medewerker en doe hem het ganse verhaal van de pompbediende. Echter, de medewerker blijft overtuigd ontkennen dat hij die woensdagavond in het benzinestation geweest is.
Mijn puzzel valt weer uit elkaar…
Ik doe nog een laatste poging: “Heb je de autosleutels op zak?”
Medewerker: “Ja.”
Ik: "Wel dan! Dan kan het toch niemand anders dan jij geweest zijn die de wagen voor de pomp gereden heeft!"
Even stil aan de andere kant...
En dan, na lang en pijnlijk nadenken: "Oh ja, wacht eens... het kan zijn dat ik daar woensdagavond een broodje ben gaan kopen. Maar ik dacht dat ik te voet was…"
Ik (trillend van nijd, doch beheerst, je kent me): "Wil je dan als de bliksem die auto daar gaan ophalen! En, oh ja... neem maar wat geld mee, want er liggen daar nog wat rekeningen voor je klaar..."
