Ik heb de voorbije twee dagen rondgezworven op de site van ArcelorMittal in Gent. Voor een buitenstaander zoals ik is dat toch wel een surrealistische ervaring. Het grootste deel van de site bestaat uit oude fabrieksgebouwen. Je waant je er in de film "Daens". Grauwe muren, kapotte oude vensters, kabels, pijpen, leidingen en kranen overal waar je kan zien. Af en toe klinkt er een sissend geluid wanneer een wolk waterdamp ontsnapt uit een verroeste buis. Smalle, donkere weggetjes tussen de gebouwen, roestkleurige sijpelsporen op muren en grond. Alle kantoren zijn provisoir ingericht in een aftandse bureaucontainer waar stapels dossiers, oude computers en afgedankte legerkasten het interieur bepalen, af en toe opgevrolijkt door oude stickers (ik herinner me de stickers van de Grand Prix van Zolder van 1975, 1976 en 1977) of een kalender met halfnaakte madammen. Het is een mooie lentedag, maar af en toe verdwijnt de zon. Niet achter de wolken, maar achter een kolossale rookwolk die uit één van de vele torenhoge schouwen geblazen wordt. Het was er heerlijk vertoeven, je wordt er zowaar lyrisch van.